تکه سنگی برداریم, وزن بودن را احساس کنیم.

بعد از مدت ها 3 تا فیلم خوب برای نگاه کردن پیدا کردم:1.کازبلانکا(1942)2.بعد از ظهر

سگی(1975)3.هفت(1995)

این سه تا فیلم هر کدوم در زمان خودشون جزو شاهکار های سینمایی محسوب میشدند ولی چیزی که

بیش از همه نظر من رو توی این سه تا فیلم جلب کرد نه داستان فوق العاده زیبای کازابلانکا بود و نه هنر

نمایی آل پاچینو و برد پیت! چیزی که بیش از هر چیزی توی این سه تا فیلم نظر من رو جلب کرد کابرد

کلمه ی F*u*c*k بود! فیلم کازابلانکا که در سال 1942 ساخته شده بود با وجود اینکه صحنه هایی

در اون وجود داره که جا برای به کار بردن این کلمه است ولی حتی یکبار هم این کلمه شنیده نمیشه.

فیلم بعدی فیلم داگ دی افترنون هست,که33 سال بعد و در سال 1975 ساخته شده در این فیلم

شخصیت اصلی داستان نماد قربانی  جامعه ی آمریکا توی اون دوران هست,یک فرد فقیر,آشفته,

همجنسباز,…که زمانی که عصبانی بوده از این کلمه توی فیلم استفاده می کنه و قبح استفاده از

این کلمه در آمریکای اون زمان اونقدر زیاد بوده که کارمندای زنی بانکی که آل پاچینو بهش

دستبرد زده از اون به عنوان The «F» word  یاد می کنن, و فیلم سوم,هفت,که بیست سال

بعد از بعد از ظهر سگی ساخته شده و در اون برد پیت نقش یک کارآگاه کم طاقت آمریکایی رو

بازی می کنه و تقریبا توی هر جمله ای که به کار می بره یکبار از این کلمه استفاده می کنه بدون

اینکه قبح و زشتی در کار باشه! و اینجوری که طی 53 سال قبح و زشتی یک فحش کاملا ریخته

میشه و الانم اینقدر استفاده از این کلمه رایج شده که تا چند وقت دیگه ممکنه جز آرتیکل های زبان

انگلیسی قرار بگیره! و این عمیقا جای تاسف داره که کلمه ای تبدیل به فحش رایج شده که علاوه

بر داشتن معنی زشت  خشونت و آزار و اذیت دیگران رو رواج میده!

من «سلطان تخت خوابـ»م,منظورم اینه که زیاد میخوابم!